Ali İhsan Kamalı
Mustafa Ağatekin’in Armoni Sanat Galerisi’nde açılan “Çember” sergisi, camın kırılgan yapısıyla insanın iç dünyası arasında güçlü ve şiirsel bir bağ kuruyor. 30 Nisan 2026’ya kadar ziyaret edilebilecek sergi; yüz, hafıza, yön arayışı ve belirsizlik gibi temaları, camın ışıkla kurduğu geçirgen ilişki üzerinden yeniden düşünmeye davet ediyor.
Dün akşam galeriye doğru ilerlerken Ankara’nın o tanıdık bahar serinliği hissediliyordu. Daha yolun başında, akşamın içinde gizli bir davet vardı sanki. Yolda Habip Aydoğdu ve kızı Elif Ağatekin ile karşılaştık. Mustafa Ağatekin’in aileye damat olması, sohbeti doğal bir şekilde cam üzerine taşıdı.
Camın ne kadar hassas bir malzeme olduğu; bir yandan dirençli, diğer yandan büyük bir özen isteyen yapısı üzerine konuşurken, sanatın aslında bazen sergi salonuna varmadan başladığını düşündüm. O kısa yürüyüş, bunun en sade ve en güzel örneklerinden biriydi.
Galerinin kapısından adım attığımız anda camın büyüsü bizi sardı. Böyle sergiler karşısında insanın susması, dinlemesi gerekiyor; çünkü cam, yalnızca bakılan bir malzeme değil. Işıkla birlikte sürekli değişiyor, her açıdan farklı bir yüzünü açıyor ve elinizi uzatmasanız bile kırılganlığını hissettiriyor.
Camın üzerine sanat kurmak kolay değil. O, sanatçıdan yalnızca teknik değil, aynı zamanda sabır, denge, dikkat ve neredeyse ahlaki bir incelik de talep ediyor. Bir anlık fazlalığı affetmez; ama doğru dokunulduğunda, ışığı bile düşünceye dönüştürebilecek bir malzeme.
Mustafa Ağatekin’in “Çember” sergisi, tam da bu hassas ve kırılgan alanda yükseliyor. Serginin merkezindeki çalışmalar, yalnızca biçimsel bir arayışın sonucu değil; cam, burada insanın iç kırıkları, parçalanmış hafızası ve yerini arayan ruh hâliyle buluşuyor.
Sergi metninde de vurgulandığı gibi, “Çember” özne ile mekân arasındaki kırılgan, süreksiz ve yönünü yitirmiş ilişkiyi odağına alıyor. Figürler tamamlanmış bir bütün olarak değil; ertelenen, dağılan ve yeniden kurulmaya çalışan bir oluş hâli içinde karşımıza çıkıyor.
Çember formu bu nedenle kritik: Hareket var ama ilerleme yok; dolaşım var ama çıkış belirsiz. Form, içerik kadar anlam taşıyor, izleyiciyi hem mekâna hem de içsel bir yolculuğa davet ediyor.
Bu duygu, eserlerin karşısında daha da belirginleşiyor. Yüzler tek bir parça değil; bölünmüş, çoğalmış, kimi yerde iç içe geçmiş durumda. Bazen bir çemberin ortasında sıkışmış gibi duruyorlar, bazen de içten dışa doğru çıkmaya çalışıyorlar.
Camın şeffaflığı yalnızca figürleri görünür kılmıyor; onları aynı zamanda daha kırılgan, geçici ve insani hâle getiriyor. Işık eserin içine düştükçe yüz değişiyor, anlam yer değiştiriyor. Bir an bir yüz size dönük; bir sonraki anda kendi içine kapanmış.
Camın yarı geçirgen doğası burada yalnızca teknik bir özellik değil; anlatının kendisi hâline geliyor. Sergi metninde de vurgulandığı gibi, bu malzeme iç ile dış arasındaki sınırı bulanıklaştırıyor ve özne ile mekân arasındaki ayrımı askıya alıyor.
Mustafa Ağatekin’in işleri karşısında en çok hissedilenlerden biri şu: Kırılganlık burada zayıflık değil, aksine anlatının gücünü büyüten bir damar hâline geliyor. Camın çatlamaya yakın doğası ile insan ruhunun çatallı yapısı arasında güçlü bir akrabalık kuruluyor. Hepimiz biraz böyle değil miyiz zaten? Bir yanımız görünür, bir yanımız saklı; bir yanımız sağlam durmaya çalışırken öte yanımız en küçük darbede titreşiyor. “Çember”, bu insani hâli bağırmadan, gösterişe kaçmadan anlatıyor.
Ağatekin’in seramikten cama uzanan sanat yolculuğu, sergiye ayrıca derinlik katıyor. 1991’de Anadolu Üniversitesi Uygulamalı Güzel Sanatlar Yüksekokulu Seramik Bölümü’nden mezun olan sanatçı, yüksek lisans ve sanatta yeterlik çalışmalarını aynı çizgide sürdürmüş. Seramikle başlayan yolculuk, 2002’den itibaren cam malzemeye yönelmiş; bugün ise seramik ve camı kendi geliştirdiği teknikle birleştirerek, ağırlıklı olarak cam odaklı üretimlerini sürdürüyor.
Ağatekin hâlen Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Cam Bölümü’nde öğretim üyesi olarak görev yapıyor. Bu birikim, sergideki teknik olgunlukta ve malzeme hakimiyetinde açıkça hissediliyor.
Sergide yer alan bazı işler “Cam İçi Seramik” olarak tanımlanıyor; bu önemli bir ayrım. Bu eserlerde cam ve seramik teması, yüzeyi katmanlı bir alana dönüştürüyor. Resimsel etki ile heykelsi duruş aynı gövdede buluşuyor; iz, beden ve hafıza birbirine karışıyor.
“Çember”, son günlerde Ankara’da görülebilecek en dikkat çekici sergilerden biri. Çünkü yalnızca göze hitap etmiyor; insanın içine de dokunuyor. Camın üstünde ve içinde kurulan bu dünya, kendi kırılganlığımızı, yön arayışımızı ve içsel çemberlerimizi yeniden düşünmemizi sağlıyor. Dün akşam galeriden çıkarken aklımda kalan duygu da tam olarak buydu: Bazı sergiler yalnızca görülmez; insanın içinde bir yere sessizce yerleşir.
Kaynak:
https://www.cumhuriyet.com.tr/kultur-sanat/camin-icinden-gecen-hayat-2492287
Tarih:04/04/2026
20:43
